Matthäuspassion wordt onderbroken voor wijn en worstenbroodjes.

Meteen bij de eerste klanken van de Matthäus Passion wordt je al meegevoerd naar een gedachtevolle tijdloosheid, ver van aardse ijdelheden. Het curieuze is dat deze prachtige verstilling in de Sint Jan wordt onderbroken door en lange pauze. Terwijl het Lijdensverhaal al onherroepelijk is, de hoop op een gunstige afloop geheel verkeken en op Golgotha alles in gereedheid wordt gebracht, gaan wij tussendoor aan de wijn en de worstenbroodjes. Een Bourgondisch verzetje als onderdeel van de kruisweg.

Brabants Dagblad, dinsdag 18-03-2008, Column Tony van der Meulen

 

 

Dichtbij Column Tony van der Meulen "Lijden en Wijn"

Vlak voor dat ik naar de Matthäus Passion in de Bossche Sint jan zal gaan, zie ik op een foto in onze krant dat de oude kathedraal door een vreselijk onheil is getroffen. Eenzaam staat hij in het water dat zo hoog is gestegen dat wellicht alleen het puntje van de mijter van de bisschop er nog bovenuit kan steken. De hele omgeving is weggevaagd, zoals rond de Keulse Dom aan het einde van de tweede wereldoorlog. Zelfs de naburige plebanie, waar de plebaan zijn deugdzame leven leidt, is door een hemelse straf getroffen, terwijl hij dat naar aardse begrippen toch nergens aan heeft verdiend. Dat het lelijke postkantoor aan de Kerkstraat in de golven is verdwenen, lijkt me meer een vorm van weliswaar te late, rechtvaardigheid.

De foto blijkt een advertentiegrap van het Waterschaap Aa en Maas, dat hiermee wil zeggen dat zoiets ons niet zal overkomen als we maar tijdig en zonder aarzelen onze penningen blijven afdragen. Met de schrik nog in de benen ga ik op pad. Even denk ik dat door de smartelijke aanbik van de Sint Jan in de golven er wellicht wat meer relativering in het leven zal komen. Het Lijdensverhaal moedigt ook aan tot een zekere ootmoedigheid. Net heb ik nog een verstandig interview met minister Guusje ter Horst gelezen, die zich zorgen maakt over de toenemende lompheid in de samenleving en het afbrokkelen van gezag, "anno 2008 hebben mensen die in naam een gezagspositie hebben, dat bij het volk niet meer."

In de sint jan is de samenleving nog op orde. Hans Wiegel, minzaam knikkend naar het volk achter de pilaren, schrijdt naar het voorste bankje in het natuurlijke besef dat dit het enige mogelijke plekje voor hem is. Daar recipieert hij onbevangen: gezagsdragers die zichzelf wat lager achten in de nationale pikorde, komen even hun aanhankelijkheid betuigen. Mooi gezicht. Vlak erbij zit bisschop Hurkmans naast Hanja Maij-Weggen. Ik heb meegemaakt dat die twee naast elkaar zaten en elkaar niets meer te melden hadden, als in een versleten huwelijk. Maar dit keer hebben ze het, zo te zien, wel gezellig samen: misschien ook opgelucht dat de foto van het Waterschap alleen maar een grap is. Achter de prelaat geniet het echtpaar Onno Hoes en Albert Verlinde: dat kan tegenwoordig ook allemaal zomaar in een basiliek. Een rijzige patriciër dreigt op het achteraf stoeltje terecht te komen en blijft maar onwennig dralen. Hij wordt door de Bossche wethouder Pauli uit zijn benarde positie gered en alsnog teruggevoerd naar de rijen der notabelen.

Als iedereen eindelijk zit in de authentieke rangorde waar Guusje ter Horst van zal opkijken, kan het lijden een aanvang nemen. Meteen bij de eerste klanken van de Matthäus Passion wordt je al meegevoerd naar een gedachtevolle tijdloosheid, ver van aardse ijdelheden.

Het curieuze is dat deze prachtige verstilling in de Sint Jan wordt onderbroken door en lange pauze. Terwijl het Lijdensverhaal al onherroepelijk is, de hoop op een gunstige afloop geheel verkeken en op Golgotha alles in gereedheid wordt gebracht, gaan wij tussendoor aan de wijn en de worstenbroodjes. Een Bourgondisch verzetje als onderdeel van de kruisweg.

Brabants Dagblad, dinsdag 18-03-2008, Column Tony van der Meulen

CB - Lijden en Wijn / Tony van der Meulen